နိုင်ငံတစ်ဝန်းတွင် အစိုးရလုပ်ငန်းဌာန အဖွဲ့အစည်းများ၊ ပုဂ္ဂလိကအသင်းအဖွဲ့များနှင့် စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖွဲ့အစည်းများ အမြောက်အမြား လည်ပတ်တည်ရှိနေကြသည်။ သို့ရာတွင် ယင်းအဖွဲ့အစည်းများအနေဖြင့် လုပ်ငန်းသဘောသဘာဝချင်း မတူကွဲပြားကြပါ။ ထိုသို့ဆောင်ရွက်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်များ မတူကြသည့်အတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရသည့် ဝန်ထမ်းများ၏ လုပ်ငန်း တာဝန်များလည်း မတူညီနိုင်ကြပါ။

နိုင်ငံဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး၏ အဓိကကုန်ထုတ် စွမ်းအားစုဖြစ်သည့် လူငယ်လူရွယ်များ လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝသော ကျွမ်းကျင်သူ၊ ပညာရှင်များဖြစ်လာ‌စေရန် ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် အတန်းပညာသာမက သက်မွေးပညာကဏ္ဍသည်လည်း လွန်စွာမှပင် အရေးပါလှသည်။

“မောင်တို့၊ မယ်တို့...။ မိမိပညာရပ်တွေကို မိမိသေချာလေ့လာ ဆည်းပူးသင်ကြားကြပါ။ ပညာ မပြည့်စုံ၊ ဗဟုသုတမရှိရင် ကိုယ့်ရဲ့အတတ်ပညာက ဘယ်သူ့ကိုမှ ကောင်းကျိုးမပြုဘဲ မင်းတို့တွေဟာ “မယ်သုည၊ မောင်သုည” တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မယ်သုည၊ မောင်သုညတွေ တိုင်းပြည်တာဝန် ထမ်းရင်တော့ ငါတို့တိုင်းပြည် ခါးကျိုးလိမ့်မယ်...။”