ကျွန်တော်အားကျပြီး နမူနာထားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်က ပါမောက္ခ ယူနစ်ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ တက္ကသိုလ်ပါမောက္ခတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးနိုဗယ်ဆုရှင် တစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ သူ့အနေနဲ့ တက္ကသိုလ်မှာ စီးပွားရေးတိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးမှုကို စာသင်ခန်းထဲမှာ သင်ကြားနေပေမယ့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်နေတာ သတိထားမိတယ်။ စာသင်ခန်းမှာ ပို့ချတဲ့သီအိုရီနဲ့ လက်တွေ့ဘဝမှာ ကွာဟနေတာကို သတိပြုမိတယ်။ ဒါကြောင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကို တိုက်ဖျက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေပြီး ဖော်ထုတ်ခဲ့ပါတယ်။

“ကိုဗစ်-၁၉ ကာလမှာ တရားရုံးတွေလည်း ထင်သလောက် အလုပ် သိပ်မလုပ်နိုင်ကြဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရှေ့နေတွေလည်း အမှုသိပ်မစစ် နိုင်ကြဘူး။ အမှုရင်ဆိုင်ကြရတဲ့ အမှုသည် တွေလည်း ကျန်းမာရေးကိစ္စကြောင့် ရုံးသွင်း၊ ရုံးထုတ်ကအစ သတိဝီရိယနဲ့ ဆောင်ရွက်နေကြ ရတယ်။ တရားစီရင်ရေးရဲ့ အင်အားချည့်နဲ့မသွား ရအောင် ဝိုင်းပြီးအကြံပေးပါဦးခင်ဗျာ” ဟု အလုပ် သင်ရှေ့နေ မောင်ပျင်းရိက ဆွေးနွေးမေးမြန်း လာပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဤစာကိုရေးပါသည်။

ယခုနှစ် ရာပြည့်ပွဲတော်ကျင်းပလျက်ရှိသည့် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကြီးတွင် ကျွန်တော်သည် ကျောင်းသားနှစ်ကြိမ်ဖြစ်ဖူးပါ၏။ ပထမအကြိမ်မှာ ၁၉၇၂ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၇ ခုနှစ်အထိဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ကြိမ်မှာ ၁၉၈၇ ခုနှစ်မှ ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ် အထိဖြစ်သည်။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၏ စိန်ရတုကာလ ကျောင်းသားဖြစ်ခဲ့ပြီး ယင်းကာလနှင့်ပတ်သက်၍ ရေးသားမှုများစွာ မတွေ့ရသောကြောင့် ကျွန်တော်တို့ကာလ အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်မျှဝေလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်မိပါသည်။

၂၀၂၀ ပြည့်နှစ် ပါတီစုံဒီမိုကရေစီ အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲ ကြီးကတော့ အောင်မြင်စွာပြီးမြောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ လွတ်လပ်ပြီး တရားမျှတတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲကြီးအဖြစ် ရွေးကောက်ပွဲ စောင့်ကြည့်အဖွဲ့တွေကရော နိုင်ငံတကာ ကပါ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုတွေ ထုတ်ပြန်နေကြပါတယ်။ ရွေးကောက်ပွဲကြီးအောင်မြင်ဖို့ ကဏ္ဍစုံကနေ ဝိုင်းဝန်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြတာပါ။