အနုပညာသည် အနုပညာဟုခေါ်တွင်သော်လည်း စစ်မက်ရေး၊ အမျိုးသားရေးနှင့် လွတ်လပ်ရေးတို့တွင်လည်း အရေးပါသောအခန်းကဏ္ဍက ပါဝင်ခဲ့သည်။ ခံစားမှု၊ စိတ်ကူးနှင့် လောကဝန်းကျင်တို့ ပေါင်းဖွဲ့၍ ဖန်တီးရသော အနုပညာစွမ်းအားသည် မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးတွင်လည်း အဓိကကျခဲ့ပါသည်။ ကိုလိုနီခေတ် ဂီတစာဆိုများ၊ လွတ်လပ်ရေး ရရှိ ရန် ကြိုးပမ်းစဉ် ခေတ်တေးပြုစာဆိုများ၏ ဇာတိမာန်တေးများသည် ပြောင်မြောက်လှပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဤမျှ ထက်မြက်ခဲ့ရသနည်း။ ဤမျှ ပြောင်မြောက်ခဲ့ရသနည်းဆိုသော် ခံစားမှုကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ အမျိုးချစ်သည့် ခံစားမှုက အနုပညာလက်ရာကောင်းများကို ပေါ်ထွက်စေခဲ့ပါသည်။

စာရေးသူ၏ဘဝတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ဂုဏ်အယူရဆုံးတစ်ခုမှာ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်တွင် ပညာလေ့လာဆည်းပူးခွင့်ရရှိခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ အခြေခံပညာအထက်တန်းအောင်မြင်ပြီး တက္ကသိုလ် တက်ရောက်ရမည့် ကျောင်းသူ ကျောင်းသားအများစု၏ အိပ်မက်တစ်ခုမှာ ဂုဏ်သတင်းကျော်စောသည့် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကြီးတွင် ပညာဆည်းပူးခွင့် ရရှိလိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ စာရေးသူ၏ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘဝမှာ ပထမနှစ်နှင့် ဒုတိယနှစ်တွင် ဗိုလ်တထောင်နယ်မြေ RC-1 ၌ ၂ နှစ် ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး ဒုတိယနှစ်တွင် ဂုဏ်ထူးတန်းသို့ တက်ရောက်ခွင့်ရခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ထူးတန်း(၃)နှစ်၊ မဟာဝိဇ္ဇာတန်း (၂)နှစ်၊ ပါရဂူတန်း (၅)နှစ်ဖြင့် စုစုပေါင်း (၁၀)နှစ်ကြာ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကြီးတွင် ပညာသင်ကြားခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်တွင် ကံ့ကော်၊ ပုန်းညက် စသည့် ပန်းတို့က အစီအရီပွင့်လန်း မွှေးပျံ့လျက်ရှိကြပါသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း နံ့သာတောဟု ဆိုကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနံ့သာတောတွင် မမေ့နိုင်စရာ အတိတ်အကြောင်း လည်း အစီအရီရှိကြပေမည်။ ထိုအတိတ်အကြောင်းတို့ကို သတိရစေအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်သော ဝိဉာဏ၊ အဝိ ဉာဏ သက်ရှိ၊ သက်မဲ့တို့ကလည်း ပေါလှပေသည်။ ထိုအထဲတွင် ခွန်းချိုသံမြွက် ဥသြငှက်တို့လည်း အပါ အဝင်ဖြစ်ပေသည်။